73. It’s oh so quiet….shhh….shh

Ik weet het….stil zijn is niet mijn talent.
Uren onbeweeglijk wachten in een vogelhut, onder een camouflagenetje of bij een vossenburcht ook niet.
Ik kan wel een uurtje, of 2 of 3 m’n mond houden, maar die woordjes moeten er uiteindelijk toch echt uit.

De dieren lijken het niet eens zo erg te vinden, getuige het feit dat ik zo nu en dan tussen alle verhalen door ook nog wat beestjes op de foto weet te zetten.

Mijn collegafotografen daarentegen moeten soms wel even wennen aan zo’n spraakwater in de buurt.

Laatst fietste ik ‘s ochtends heel vroeg door de polder.
Het was een prachtige mistige ochtend en zó stil….dat ik vanzelf ook héél stil werd.
(Het feit dat ik dit keer alleen op pad was, hielp ook wel denk ik.)

Dus middels dit zeer kalme blogje een héél klein beetje een mea culpa voor alle fotografen die ik één, twee of zelfs 3 (record) afslagen heb laten missen…

Ik kán het.
Stil zijn.
Echt….!

72. Levitating Lambs

Echt……lammetjes spóren niet…..
Laatst reed ik langs een weiland, toen ik met piepende (fiets)remmen tot stilstand kwam omdat ik vanuit mijn ooghoek rare witte bewegingen zag.
In het gras bevond zich een soort schapencommune, met een paar moederschapen en flink wat lammetjes.
Maar in plaats gewoon lekker lammig wat te grazen, zoals je van een schaap-to-be zou verwachten, stuiterden de kleintjes als volleerde Jochem Meijertjes in het rond.

Het ging er zó wild aan toe, dat ik me een moment afvroeg of er geen Gekke Lammetjes Ziekte was losgebroken.
Maar toen ik even de tijd nam leek er wel iets van logica in te zitten, ze waren gewoon spélletjes aan het doen.
Enigszins wilde spelletjes, maar wel met hun eigen lammetjesregels en bijbehorende lammetjeslogica:

1. Lammetjes stapelen
Met een stevig moederschaap als basis kan een flinke lammetjestoren gebouwd worden.
Doel is om zoveel mogelijk lammetjes op één schaap te stapelen zonder dat de toren omvalt.

De basis voor een mooie lammetjesstapel wordt gelegd...

Er wordt druk overlegd wie welke positie inneemt.
Uiterst belangrijk voor het maken van een goeie 'LambStack'

...er kunnen er nog een hoop lammetjes bij.
Uiteindelijk kwam het tot een prachtige toren van wel 7(!)lammetjes.
Helaas viel deze voortijdig om, zodat ik geen foto heb kunnen maken.

2. Lammetje Over
Moeder fungeert als ‘haas’ door doodstil te blijven liggen.
Kinders springen ombeurten of tegelijkertijd over haar heen.
Als kleine variatie kan er ook op moeder gestaan worden.
Ook is moeders hoofd is prima te gebruiken om af te zetten voor een nog hogere sprong.

Even warmdraaien...

Een perfect 'Lammetje Over'

En een 10 voor de landing!

3. Zweeflam
De regel is simpel: blijf zo lang mogelijk in de lucht zonder dat de poten de grond raken: Screw Gravity!
Je kunt over hekjes zweven, over een moederschaap of over elkaar.
Alles is toegestaan, zolang je maar in de lucht blijft.

Lekker zweven door de wei...

...of over moederschaap heen,die niet eens meer opkijkt van zo'n zwevend lammetje..

En de echte uitslovers gaan nog best hard...

En als de zon ondergaat.......zweef je rustig naar de stal.
Morgen weer een dag, vol nieuwe sprongen!

Lammetjes zijn zo grappig, zo vol enthousiasme en zo energiek.
Er is alleen één ding dat ik niet begrijp: hoe kan zo’n
leuk schattig spring-ding muteren in een saaie mekkerende trui op poten…..
Wáár in de fase van lam tot schaap gaat het mis?!

Ow, ennuh, wat ik eigenlijk alleen maar zeggen wilde: Vrolijk Pasen!

71. Nawinteren met Kruiend IJs

Het leuke aan nog niet zo lang bezig zijn met natuurfotografie is dat er nog héél veel eerste keren te gaan zijn.
Het eerste vliegende koekoeksjong, de eerste jonge vosjes op het ijs, de eerste woudaap met prooi, de eerste parende sluipwespen, kortom: er is nog zóveel nieuws te beleven en vast te leggen…

En in dit geval: mijn eerste keer kruiend ijs.
Op zich helemaal niet zó’n zeldzaam verschijnsel: in 2009 en 2010 schijnt het ook prachtig geweest te zijn, maar toen was ik blijkbaar nog net iets meer ‘gewoon mens’ dan natuurfotograaf.
En als gewoon mens ga je uiteraard niet 6 uur reizen voor een bak slush puppy.

Maar als natuurfotograaf ligt dat anders.
Al verbaasde ik mezelf ook wel een klein beetje, toen ik besloot zo’n eind te gaan treinen voor iets dat niet eens rent, vliegt, paart, vecht of zwemt.
Kruiend ijs doet behalve kruien weinig anders dan blauw en koud zijn.
Ach, soit….. je moet iets over hebben voor wat vers blogvoer op z’n tijd.

Dus…op naar het Noorden!
De drukte van de Randstad laat ik achter me.
Steeds minder huisjes, mensen en auto’s…langzaam lijkt de wereld op te houden…
Nederland is best leeg eigenlijk.

Tot zo’n twee kilometer voor de plaats van bestemming.
Niks rust, maar hordes mensen zover ik kan kijken.
Er staat zelfs een heuse file in het anders zo rustige Friesland!
Ik denk nog eventjes: ‘Giet es dóchs oan?!
Maar nee, deze honderden, zo niet duizenden mensen zijn niet gekomen voor een spontaan ingelaste Elfstedentocht, maar -net als wij- voor wat stapeltjes ijs….
Dit is vandaag The Place To Be, hier gebeurt het en omdat weer naar huis gaan geen optie is, storten we ons maar op hoop van zegen dan maar in het feestgedruis.

Om toch nog wat mensvrije plaatjes te kunnen schieten, besluiten we de ijsbergen even te beklimmen en zo de meute wat achter ons te laten.
Dat valt nog tegen. Niks slush puppy, maar metershoge bergen harde, gladde en glasscherpe brokken, die bovendien spontaan blijken te breken of wegglijden. Gossiemikkie wat een venijnig spul is dat!
Ik had met gemak dit blog kunnen vullen met blauwe knieën en schenen in plaats van blauw ijs.

Kruien blijkt overigens niet alleen aan ijs voorbehouden.
Na een flink stuk glibberen en struikelen is het gelukt een rustiger stukje te vinden.
Maar zoals dat gaat met kuddes….als er één mens over de dam is…..
Dus al snel kruit er een flinke sliert mensen achter ons aan.
Telkens als wij verder gaan, durven zij dat ook en zo worden we langzaam opgestuwd door een kruiende mensenmassa.
Oh well. Gelukkig lukt het een stukje te vinden dat zo onbegaanbaar is dat het merendeel eieren voor z’n geld kiest.
De zon is inmiddels bijna weg, maar…..het blijft wel een ontzettend gaaf verschijnsel!!!

Het licht is zo goed als uit, maar m’n collega-fotograaf heeft er duidelijk nog lang geen genoeg van.
Terwijl ik m’n hoofd breek over hoe je bevroren tenen kunt hebben terwijl het toch duidelijk hartstikke dooit, hoor ik op de achtergrond allerlei ingewikkelde berekeningen mompelen.

Op het moment dat ik tot de conclusie kom dat het eerste waarschijnlijk iets te maken heeft met de berg ijs waar ik al een paar uur op sta, begint er een ander tientje naar beneden te dwarrelen: Iets met het blauwe uur, afstandbediening en lange sluitertijden….
Ik moet eerlijk toegeven dat ik er niet ál teveel van gebakken heb, maar een leuk experiment was het wel.
Het smaakte naar meer….die allereerste keer! (Ennuh, nog thanks voor de cursus lange-sluitertijd-fotografie-voor-dummies )

Inmiddels is het pikkedonker, wat het terugbrokkelen en -glibberen behoorlijk spannend maakt, maar wel met een heel zeldzaam uitzicht: kruiend ijs zónder mensen!

Hier is het feestje!

We bleken niet de enigen te zijn....

Verschillende tinten blauw...

Dappere kinderen laten de kruiende massa achter zich

Het laatste licht valt op het kruiende ijs

Het licht gaat bijna uit

Ook de structuren van dichtbij zijn mooi.

Na een halve middag uitbundig fel licht verdwijnt de zon bijna achter een balk bewolking. Nog heel even genieten van wat laat licht....

Blauw kruiend ijs bij een roze avondlucht

Als een mooi afscheid kleurt de lucht nog héél even roze....

L'heure bleue

70. Instant-Winter

Ze weten het dit jaar wel extra spannend te maken, met die New & Improved winters!
Lentevoorbodes als de hazelaar stonden al dapper in bloei, nestkastjes werden uitgebreid geïnspecteerd, eenden waren helemaal in the mood en tuincentra stuntten met lenteartikelen.
Oftewel: er er was geen hond die nog in een winter geloofde.

Vroeger werden winters dan ook rustig opgebouwd.
Eerst een beetje kalmpjes kwakkelen, wat vriezen…wat dooien.
Wat voorsneeuw half december en weer plustemperaturen in de week daarop.
Schaatsen in het vet en warme wanten binnen handbereik, maar net als je de erwtensoep wilde opzetten was de dooi alweer ingetreden.
Dan het eerste ruitenkrabben, een hoopgevend sneeuwpopje en wat voorzichtige elfstedenkoorts, afgewisseld met een ontmoedigend dooiaanvalletje.
En zo werd het winterweer met horten en stoten serieuzer, zodat je uiteindelijk terugblikkend kon constateren dat het toch écht weer winter was geweest.

Maar dat was vóór de uitvinding van de Instant Winter.
Terwijl we in  januari vrolijk met lentejasjes rondfietsten, genietend van de sunny side van global warming, werd achter de schermen gewerkt aan een fikse kant-en-klaar-winter.

Terwijl de bikinistress al bijna dreigde,  was ‘ie ineens dáár: De Winter van Tweeduizendtwaalf.
Dit klein & gecomprimeerd wintertje pakte groots uit…
Met maar liefst 22 graden vorst, een dik pak sneeuw in het hele land en ter decoratie ook nog een dagje de prachtigste rijp.
En dit zo’n twee weken lang, zonder aarzelen. Geen lullig slap kwakkelwintertje, maar een stoere, daadkrachtige winter met voor elk wat wils.
Of je nu een macrofreak bent, een vogelaar of een  landschapsfotograaf….je kon je hart ophalen…

Want…veel mooier dan dit kun je ‘t toch bijna niet verzinnen…?

Maar juist deze overdaad aan schoonheid heeft ongetwijfeld ook de nodige winterstress opgeleverd.
Zoveel moois…..dat géén wereldplaten maken bijna onmogelijk lijkt.
Maar zó simpel is het nu ook weer niet.

Want….

…wit of niet, er moet ook nog gewerkt worden…
…niet elke auto blijkt bestand tegen deze diepvrieskou…
…je kinderen beginnen op een steeds dreigender toon een sneeuwpop te eisen….
… je partner, meegelokt onder het mom van een fijne winterwandeling, begint wat blauw aan te lopen…
…je dorpsgenoten kijken je met de nek aan, omdat je de molentocht nog steeds niet geschaatst hebt…
…nét in die ene witte week ben je aan huis gekluisterd door een slecht getimed griepje…
…of je wordt één van de vele slachtoffers van de ‘winterdienstregeling’ van het geelblauwe monster…

En dan waren er nog al die kéuzes…
…schaatsende waterrallen…
…een wit vergezicht in roze ochtendzon…
..een berijpte velduil …
….kruiend ijs…
…een sprookjesachtig winterbos…
..die mooie bling bling ijskristallen…
…een roerdomp die het begrip camouflage niet helemaal doorheeft…
….of toch ingesneeuwde vossen….?

Hoe dan ook: zoals dat gaat met dit soort in-en-uitklapwinters: zo snel als ie gekomen was, was ie ook weer voorbij.
Inpakken & wegwezen.
Temperatuur een graadje of 20 omhoog, een flinke bui er over heen en binnen een dag is het laatste beetje bewijsmateriaal weggespoeld.
Maar…gelukkig hebben we de foto’s nog…

Wintervogels

Winterlandschappen

Winterverschijnselen

Winterzoogdieren

Dit blog werd mede mogelijk gemaakt door de ®oes Regenhoes die ook bij -15° C en hevige sneeuwval trouw zijn functie vervult.

* Arctische zeerook is een fenomeen dat normaliter vooral aan de oostkust van Canada voorkomt en rondom Groenland.
Boven de warme golfstroom zorgt poollucht daar in de winter geregeld voor dit soort mistige omstandigheden.
Het is een ‘omgekeerde’ mistsoort, geen stabiele mist maar juist onstabiele mist. Daardoor krijg je ook echt van die mistvlammen, gelijk de damp die uit een bad opstijgt.
Bron: Weer.nl

69. ®oes’ El Cheapo Regenhoes

Vorig jaar, toen het wél sneeuwde vond ik een mooie gelegenheid om eens te testen hoe waterdicht de Waterdichtheid van de Canon 7D precies is….
De testresultaten waren wat teleurstellend, de camera is in ieder geval níet sneeuwdicht.
Na een uurtje in de (vrij heftige) sneeuwen functioneerde er nog slechts één knopje.
Weliswaar het focusknopje -het had erger gekund- maar toch: fotograferen zonder verdere bedieningsmogelijkheden valt niet aan te raden.
Sinds die tijd ben ik op zoek naar een goede oplossing.
Uiteraard staan een Think Tank, Kata of LensCoat te springen om je problemen te verlichten.
Maar 150,- voor een regenjasje…?! Dan verwacht ik toch op z'n minst gouden knopen of een met diamanten belegd hoesje! Of dat je 'm kan uitklappen tot camouflagetent.

Een Albert Heijn tas bleek de beschermfunctie perfect te vervullen, maar zeker bij veel wind verschenen er plotseling rare blauwe vlekken in m'n foto's
Ook andere modellen wisten weliswaar de sneeuw buiten te houden, maar kraakten dan weer zo luidruchtig dat het model voortijdig verdween.

Dus besloot ik op een regenachtige avond m'n energie eens niet te steken in onzinnige bezigheden als chatten en facebooken, maar in ouderwets knutselen.

Aangezien zelfs mijn kat meer ruimtelijk inzicht heeft dan ik, verwachtte ik er niet veel van, maar zette toch dapper de schaar in m'n nieuwe regenjas….
Knipperderknip: guess what: het werkt!!!

Ik ben er helemaal klaar voor, alleen de sneeuw ontbreekt nog een beetje
Maar nu ik geheel onverwacht zo'n ontwerp-talent lijk te bezitten is een zelfgemaakte ®oes' Decoratiesneeuwdispenser misschien wel een leuk vervolgprojectje…..

.

.

.

.

.

.

68. Dááááááág 2011, Hallo 2012!

Begin december plaatste Yvonne de oproep: “De mooiste foto van ….2011, wie doet er mee”
“Plaats op 31 december om 11:30 PM, dus om half 12 in de avond net voor oud en nieuw om je mooiste, liefste, ontroerendste, kijk maar welke je bijzonder vindt….”
Ee erg leuk idee en ongetwijfeld het begin van een mooie nieuwe blogtraditie.

Als Ontrouwste Blogger van 2011 was er bij mij uiteraard weer niets te vinden.
Maar…omdat ik het zo’n leuk initiatief vind heb ik net toch nog even een jaaroverzichtje bij elkaar geschraapt.

Het zijn niet zozeer de mooiste foto’s die boven komen drijven, maar vooral de foto’s waarbij het maken bijzonder was.
Omdat het model zo lekker mee werkte, het zulk heerlijk lenteweer was, omdat ik zo lekker gelegitimeerd in de modder kon dweilen of vanwege het leuke gezelschap….

En is dat niet wat fotografie (en eigenlijk het hele leven) is all about…..gewoon genieten van het moment…..?
De fik in ‘The power of Now, een DSLR werkt minstens zo goed.:P

Dus geen technisch perfecte hoogstandjes, niet de nomiscorende platen of foto’s van de maand, maar de beelden van momenten die mij om de één of andere niet ter zake doende reden ráákten.

En voor nu: geen praatjes, maar plaatjes en vooral: een heel mooi, gezond en gelukkig 2012 gewenst met veel onvergetelijk mooie fotomomenten!

I know…..zóóóó 2010, maar leuk was het wel, met die waterspreeuw!

Lekker in de sneeuw dweilen met een coöperatieve rugzak-roerdomp.
Vorig jaar lag er zoveel sneeuw dat het bijna gewoon begon te worden, die witte wereld.
En deze winter zijn we weer eens aardig met onze neus op de feiten gedrukt: met ons wisselvallig klimaat is alles mogelijk: van 3 maanden kniehoog wit, tot 13,3 graden op nieuwjaarsdag.
Het blijft spannend…

En zo spannend als het weer……is het al dan niet verschijnen van de populaire pestvogel.
Als newbie werd ik volgend jaar verrast met een pestvogelinvasie en dit jaar mocht ik ervaren dat die tienduizenden binnenvliegende cadeautjes zeker geen vanzelfsprekendheid zijn.

De Blue Mission….een zoektocht naar blauwe kikkers.
Uiteindelijk waren we zelf iets blauwer dan de kikkers, maar gosh, wat wás het leuk om daar een beetje rond te drijven tussen de kikker- en paddenliefde….

En ook in 2011weer ijsvogelpret

Groene kikkerliefde. Lekker in de buurt, een feest op zich om even niet met het GeelBlauwe Monster op pad te hoeven.

In 2011 had ik een zwak voor babydiertjes en ik ben bang dat dat in 2012 niet veel anders is.
Of het nu babyeendjes zijn….

….of babygansjes….

…of jonge zwaantjes….

…of desnoods een baby ekster met mislukt snaveltje…allemaal lie-hief.

Ook de miniscule jonge kleine pleviertjes waren überschattig, maar het beoefenen van de fotografie-roltechniek met PolderPeter….priceless!

…Spelende babyvosjes. Vorig jaar nog een droom, dit jaar werkelijkheid

Verstoppertje spelen met juffers blijft leuk

Altijd fijn om even helemaal te kunnen verdwijnen in de Microcosmos

Met DuinPeter een jong damhertje uit het water vissen.
Op de één of andere manier was 2011 een redelijk nat jaar

Genieten van mijn eigen achterland….

En van de natte drap een deugd maken…

Midden in een bronstgevecht, liggend in de koude modder met de geur van hertenzeik in je neus: natuurbeleving optima forma….

En ter afsluiting nog een ouwetje.
Want al schittert de sneeuw tot nu toe vooral in afwezigheid….gelukkig hebben we de foto’s nog!

67. Sneeuwmeeuwen

Begin oktober werd het al aangekondigd: ‘Horrowinter’, ‘Horrible Winter With Heavy Snow’, ‘Brutal Cold’, ‘Extrem kalten Winter mit Schneechaos’, ‘Winter des Doods’…
Nou, wáár dan?
‘As we speak’ schijnt hier de zon en de kans op een Elfstedentocht in december lijkt kleiner dan die op het winnen van de Postcodeloterij.

Ook vorig jaar werd er voor december sneeuw voorspeld.
En zowaar werd die belofte wel waar gemaakt, want sneeuwen dééd het!
Zo ook op 5 december.
Helaas had ik die dag een belangrijke afspraak met een oude man met witte baard, maar…zodra het sneeuwt houd je mij met geen tien paarden binnen.
Stiekem ben ik een uurtje ontsnapt om eens te kijken hoe mijn achtertuin eruitzag in een sneeuwbuien daar stuitte ik op een troep meeuwen die ik dankbaar tot onderwerp bombardeerde.

Voor een lekker standpunt ben ik op het ijs gaan liggen en net voordat ik helemaal ingesneeuwd dreigde te raken kwamen vriendelijke buurt bewoners even checken of het helemaal de bedoeling was dat ik daar lag.

Al snel zag ik door de vlokjes de meeuwen niet meer, maar wat was het lekker…buiten in de kou, sneeuw tot in je oren en daarna verkleumd maar voldaan genieten van een bak warme erwtensoep…!

Winter zie ik het de komende weken nog niet worden, maar gelukkig hebben we de foto’s nog

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.