84. (Pest)Vogelen voor Dummies

Laatst betrapte ik mezelf erop dat het volgende zinnetje uit m’n toetsenbord rolde:

“Te zien aan het ontbreken van de geelwitte ‘haken’ op de handpennen, lijkt dit een juveniele vogel te zijn.
En de staart met brede eindband lijkt die van een mannelijke vogel…
Waarschijnlijk dus een eerstejaars man”

WTF?!  Zei IK dat?!

Op zo’n moment kun maar één conclusie trekken: dat je meer tijd met vogelaars hebt doorgebracht dan goed voor je is.
Niet dat er iets mis is met vogelaars hoor, maar dat vogelaarsvirus is zéér besmettelijk en ik wil liever gewoon…mezelf blijven…

Nog ergens eind vorig jaar hobbelde ook ik braaf met de pestvogelhype mee, in een poging daar wat mooie foto’s te maken.
Pestvogels zijn namelijk ook onder vogelaars zeer populair.
Zo kán het dus gebeuren dat je ineens urenlang naast een clubje vogelaars staat.

Op de één of andere manier word ik nooit erg snel opgenomen in deze groep.
Ik heb geen idee hoe ze het doen (…), maar volgens mij hebben ze binnen een fractie van een seconde al door dat ik niet één van hen ben.
Vermoedelijk zien ze het, maar mogelijk horen ze het ook aan mijn geluidje.

Meestal word ik dus in eerste instantie genegeerd, mogelijk in de hoop dat ik vanzelf weer verdwijn.
Maar dat doe ik niet!
Sterker nog….ik doorbreek de code en práát.
Pestvogels zijn namelijk verre van schuw, dus dit keer is er helemaal geen reden om zo stil te zijn.
Omdat ik wel vind, dat je je als buitenstaander een béétje moet aanpassen aan de mores van een groep, praat ik uiteraard netjes vogelaars.

De gesprekken gaan dan bijvoorbeeld over de derde handpendekveer van links, die een net iets korter lakpenstaafje zou hebben, hetgeen zou duiden op een eerstejaars juveniel…..
Enorm boeiende materie, maar niet echt het gespreksonderwerp van mijn voorkeur.
Oh well, als dat is what it takes…dan moet dat maar…

Dus ik gooi er ook wat buitenvlaggen, oogstrepen en een lichte diagonale armbaan tegenaan en al snel voel ik een band ontstaan.
Als ik dan ook nog heel nonchalant weet te keuvelen over Noordelijke ondersoorten en dwaalgasten, dan hoor ik er echt helemaal bij!
Geanimeerd babbelen we verder over allerhande onderwerpjes, waarbij de vogelaars maar al te graag hun jarenlange kennis met mij delen.
De één weet nog meer dan de ander.
Het gaat nu eens niet, zoals vaak onder fotografen, om de grootte van de lens, maar meer om de meeste parate vogelfeitjes.
Af en toe waarschuw ik dan even als er een echte, levende pestvogel verschijnt, want de mannen gaan zo in hun gesprek op dat die meestal over het hoofd gezien wordt.

Maar aan het einde van de dag wil ik wel rustig kunnen slapen.
Dus die overdosis vogelinfo toch moet toch echt mijn hoofd weer even uit.
Nu werkt het met dit soort informatie een beetje hetzelfde als met een liedje in je hoofd.
Er is maar één manier om het eruit te krijgen: het héél hard zingen.

No worries, ik ga niet zingen.
Maar ik zal wel even uitleggen hoe het nu precies zit met juveniele eerstejaars vrouwtjes en de derde staartpen van rechts, in de hoop dat ik daarna dan weer ontvogelaard ben.

Net nadat ik mijn tekeningen af had, realiseerde ik me dat er ook iets was met die rode lakstaafjes aan het uiteinde van de handpennen.
Jonge vogels hebben er geloof ik minder, maar dat geldt ook weer voor de vrouwelijke varianten, terwijl heel oude mannetjes ze zelfs op hun staartpennen kunnen hebben.
Bij juveniele vogels zouden deze mooie lakstaafjes gemiddeld korter zijn dan bij volwassen exemplaren, maar er zijn altijd uitzonderingen….bovendien is er een overlap bij vrouwtjes waardoor je zo nog niet kunt zien of je nu te maken hebt met een puber pestvogel of een dame.
En die niet zo scherp begrensde keelvlek komt óók bij juveniele mannetjes voor.
Ergo: eigenlijk weet je het meestal niet zeker en heb je weinig aan deze info, behalve dan als je geruisloos wilt infiltreren in het vogelaarskamp.
Zucht……ingewikkeld hoor, ornithologie!

Aan de andere kant…..zolang die pestvogels het zelf maar kunnen zien is er eigenlijk weinig aan de hand…
En ik weet één ding zeker: een echte vogelaar zal ik nóóit worden.

Pestvogel in herfstfeer

Pestvogel met besje

Bessen in overvloed…

Duidelijk een mannelijke pestvogel, te herkennen aan de scherp afgetekende zwarte keelvlek

Juveniele mannelijke pestvogel op zoek naar insectjes in deze besloze boom

Mannelijke pestvogels zijn ook te herkennen aan de grotere kuif

Juveniele pestvogel, te herkennen aan het ontbreken van witte ‘haken’ op de handpennen

Juveniele Pestvogel

Pestvogel & Gelderse Roos

Compositie in Grijs & Perzik

PS. Dit is nog één van de laatste projectjes met mijn 7D, binnenkort meer hierover.
Dit artikel is ook te lezen als column op Deel de Natuur
——————————————————————

83. Bye bye 2012, Hello 2013!!!

Het idee van een blog als dit is dat je terugblikt….
En al terugblikkend viel me iets op dat ik eigenlijk al wist, maar niet dat het zó ernstig was: Wat heb ík weinig geblogd het afgelopen jaar!
Terwijl ik op woordjesgebied toch niet bepaald in crisis vekeer…

Dit blog is ooit opgericht om Arme Verwaarloosde Foto’s Zonder Keeper-Status tóch een podium te bieden en kijk nou:
Parende padden*, jagende velduilen*, kievitsbloemen in lenteochtendlicht, grutto’s in zomeravondlicht, mijn allereerste boomkikkerontmoeting, een zeearend in de polder*, een egel bij daglicht*, mijn eerste steenuilervaring*, groene glazenmakers in vlucht, eiafzettende keizerlibellen, een vossenwelpje* op onderzoek en eindelijk weer pestvogels*….
En allemaal ongeblogd…shame on me!

Gelukkig is er het mooie initiatief van Yvonne, zodat in ieder geval een deel van deze verwaarloosde foto’s alsnog de aandacht krijgen die ze verdienen.

Naast mijn goede voornemen om net als afgelopen jaar regelmatig met anderen op pad te gaan (slechtere foto’s, leukere herinneringen) neem ik me bij deze voor weer ietsje meer Blogger te worden.

Kruiend IJs
Voor mij voor de allereerste keer in 2012: kruiend ijs & kruiende mensenmassa’s in Hindeloopen.
Als mooie kers op de taart na de wel zéér korte Instant-Winter van 2012.

Kruiend Ijs…en kruiende mensenmassa’s

De Leviterende Lammetjes
Met hun lammetje over, lammetjes stapelen en Zweeflam zijn deze Truien-in-Wording erin geslaagd het begrip lammetje te herdefiniëren: Echt,  lammetjes spóren niet.

Lammetje Over, Lammetjes Stapelen & Zweeflammetje….

Kievitsbloemen
Ik vind ze persoonlijk vrij passief en weinig ondernemend en zou er zeker geen lange reis voor over hebben.
Maar een groot pluspunt is dat ze  op fietsafstand te vinden zijn.
Als ik dan toch besluit erheen te gaan, dan kan ik niet anders dan toegeven dat het wel allerprachtigste bloemetjes zijn.
En ook nog eens fotogeniek.

Kievitsbloemen…

Grutto’s op een (bijna) zomeravond.
Wat zijn ze eigenlijk mooi en wat bieden ze een geweldig excuus om in de zomer extra lang buiten te blijven hangen.
Ennuh, Pep….de polder kan best mooi zijn inderdaad!

Gruttos met avondlicht in de polder

It’s Not Easy Being Green
De zomer van 2012 bracht mij m’n eerste boomkikkerontmoeting….wát een leuke beestjes zijn dat.
In tegenstelling tot het beeld dat ik van deze kikkertjes had zijn het geen hyperactieve acrobaten.
Ze slingeren niet van tak naar tak en op bramen balanceren wilden ze ook al niet, maar ik vond ze leuk….in hun simpele groenheid.

It’s Not Easy Being Green…

Babyzwaantjes
Jéétje…ik dacht toch echt dat ik m’n jonge zwaantjes shoot wel geblogd had, maar blijkbaar bestaat dit blog alleen maar in mijn al te rijke fantasie…

Jonge zwaantjes

Bedauwde zwarte heihelibellen
Genoeg libellen, veel dauwdruppels en nog meer slappe lach.
Zeker één van de grappigste zomerochtenden, helaas niet na te bloggen
Peter….volgend jaar weer?

Bedauwde Zwarte Heidelibel in ochtendlicht

Eiafzettende keizerlibel en een grote glazenmaker (toch?!) in vlucht.
Beide situaties smaakten fotografisch gezien naar veel meer, maar zoals dat gaat in de natuur: vaak krijg je maar één korte kans en beter dat je die grijpt.

Eiafzettende en vliegende libellen

Genomineerd voor National Geopgraphic Wedstrijd
Op Facebook, in de krant….ik geloof dat ik hier wel genoeg over gespam-ed heb…
Leuk om zo ver te komen, minder leuk om net niet te winnen, maar: it’s all in the game.

Samen met Pepijn in National Geographic Wedstrijd

Paddopret in 2012.
Terugkijkend voelt het nog steeds als een wandeling door een sprookjesbos….magisch mooi die dag……

Forest Candy

Pestvogels
Ze maakten hun naam weer eens waar in 2012….maar….wat zijn ze leuk…en wat verdienen ze alsnog een blogje…*

Pestvogels

Creatief op Canvas
En op de valreep van 2012 kwam  de dag dat mijn (niet altijd zo) trouwe cam me in de steek liet…
Vanaf die dag tot heden…geen foto’s meer.
Kameraloos zijn blijft een heel raar gevoel, zeker omdat ik niet weet wanneer hier verandering in komt.

En zo kon het gebeuren dat een hele oude hobby ineens weer vanuit de mottenballen tevoorschijn kroop.
M’n 15 jaar oude (!) acrylverf bleek nog redelijk vloeibaar.
10 Kwastjes voor een euro deden ook wel wat ze moeten doen en zo heb ellek voordeel z’n nadeel: m’n camera mis ik nog steeds verschrikkelijk, maar t heeft wel leuke kerstcadeautjes opgeleverd…

t Leven na de 7D…

En nu….allen een heel goed, gezond & gelukkig 2013 gewenst!!!
* To be continued!!!

82. Vaarwel, lieve (niet altijd zo) trouwe 7D

Lieve 7D,

Jij en ik…..
‘t Was spannend en tegelijkertijd wat stroefjes vanaf het allereerste begin.
Aanvankelijk dacht ik dat het aan mij lag, dat ik simpelweg teveel van je vroeg.
Ik ken mezelf en mijn reputatie ‘veeleisend’ te zijn.
Maar gaandeweg ontdekte ik dat jij qua lastigheid toch echt mijn meerdere was.
Ik zag vogels vliegen, vossen rennen, kikkers springen en was razendsnel paraat.
Gefocused en alert duwde ik op de juiste knop, om maar al te vaak door jou in de steek gelaten te worden.
Lang nadat ik op mijn doel was afgestormd kwam jij er op je dooie gemakje achteraan sjokken.
En die vogel was dan natuurlijk al láng gevlogen.
Áls het ons al lukte ‘m samen te pakken, kon het gebeuren dat je hem zomaar ineens weer losliet.
Was je er met je sensor niet bij….? Was je accu moe?
Hoe kón je me dat toch elke keer aan doen met dat non-accurate focussysteem van je!!!
Ik zal het je nooit meer kunnen vragen, maar…wat heb ik je vervloekt af en toe….
Zonder jou….had ik wedstrijden kunnen winnen, misschien zelfs een échte fotograaf kunnen zijn.
Ff onder de gordel hoor, maar zelfs m’n ex (350D) deed het beter!

Juist als ik er hélemaal genoeg van had en dreigde je echt op marktplaats te zetten, om je aan de eerste de beste Nigeriaanse oma te verkopen, liet je me weer zien waarom ik zoveel van je hield.
Actie was dan niet echt jouw ding, maar als een model maar lang genoeg stil zat, dan waren je scherpte en dynamisch bereik onovertroffen.
Mijn POV en jouw DOF…dat was tezamen toch wel pure magie…

En nu ….zal ik waarschijnlijk altijd in de marge blijven hangen: Wat heb je een boel voor me verziekt.
Shots die met een simpele point en shoot wel lukten, maar met jou niet.
Helaas heb ik me te laat gerealiseerd hoe ernstig je er aan toe was.
Je had echt serieuze focus issues….en je had geholpen moeten worden…

Maar, lieve 7d….
Zonder jou….had ik geen waterspreeuw in de sneeuw gehad, geen blauwe kikkers, geen Ministry of Silly Walks roerdomp, geen Levitating Lammetjes en geen ingesneeuwde vossen.

Wij hebben samen uren, dagen, weken, maanden in treinen gezeten.
En minstens evenzoveel tijd door natuurgebieden gesjokt….
De meest waanzinnige momenten gedeeld.
Hoewel je een enorm tútje was als het om actie ging, was je een stoere cam met ballen wat de rest betreft.
Sneeuwstormen, 20 graden onder nul, onweer, door de modder tijgeren…stof happen…. Je wás er. Altijd en zonder mokken.
Tijdens de ergste sneeuwbui vielen weliswaar alle knopjes uit, maar je blééf gefocused.

En wat was het fijn om die saaie treinreizen samen met je terug te kijken op geslaagde dagen…..want…eerlijk is eerlijk: een mooi display had je.
Tegenwoordig blijft ‘t zwart. Geen begroeting meer met blij knipperende lampjes.

Ze zeggen wel eens ´opposites attract’ en misschien was dat de magische formule die ons drie intense jaren bij elkaar hield.
]ij te traag en ik te snel, jij te nauwkeurig, ik te wild, jij een 7d ik een Roes…tsja…t was ook vragen om problemen misschien.

Nooit, nooit zal ik je vergeten evenmin als alles dat we samen doormaakten.
Maar ik ben simpelweg te jong om vanaf nu als cameraloos door het leven te gaan en stiekem fantaseer ik al wel over een nieuwe camera.
Maar dan graag één die wél weathersealed is, zodat ik niet zo bang hoef te zijn dat hem het zelfde euvel zal treffen als jou de kop heeft gekost.

Maar welke keuze ik ook zal maken,lieve 7D,ik zal je missen….en je nóóit vergeten, slaap zacht….mijn supercam!

81. Dry Clean Only

Ooit woonde er een muis in mijn vaatwasmachine.

Compleet ongeloofwaardig, maar wel wáár.
Dat Mythos op mijn stoel mijn TV programma’s kijkt ben ik inmiddels wel gewend.
Dat hij op m’n toetsenbord ligt als ik een blogje wil schrijven is soms wat lastig.

Maar als ik vertel wat ik gisteren in mijn wasmachine aantrof, dan word ik vast nooit meer serieus genomen…
Precies. Een kat. Uiteraard. En niet eens de mijne.

Ze woont hier niet, maar komt met regelmaat binnenvallen.
Bij voorkeur ‘s nachts als het regent, omdat haar door en door natte vacht zo goed droogt op mijn dekbed.
Of ‘s ochtends, omdat de ontbijtservice hier zo geweldig is (…)
Of als ik m’n tanden poets, zodat zij leuk vanuit de wasmachine naar me kan gluren.

Nog even speciaal voor de wat goed gelovige persoon die dacht dat ik écht dit poesje gestolen had:

Nee, ik heb de wasmachine NIET aangezet terwijl ze er in zat.
De foto’s zijn echt,  maar dit ‘filmpje’ is volkomen nep en gewoon voor de lol gemaakt op een regenachtige zondagmiddag.
Inderdaad….zoals je zelf al zegt: Een ‘raar soort bloggershumor‘, maar …volkomen onschuldig!

“No Cats were harmed during this shoot.”

80. Interview over sneeuwfotografie in Zoom

Eén tip: mocht je ooit op het ludieke idee komen een fotograaf te gaan interviewen: kies vooral niet ondergetekende.

Een tijdje geleden werd ik door Zoom benaderd voor een interview…en dat leek me helemaal leuk.

Wist ik veel dat ik zo lastig ben.

Uiteraard had ik van te voren kunnen bedenken, dat een béétje interviewer niet klakkeloos jouw gevatte citaten en pakkende oneliners overtypt.
Neeee…hij neemt jouw woordjes mee naar z’n schrijfdomein, schudt er wat mee, kneedt ze eens flink….en komt er uiteindelijk met z’n eigen baksel uit, dat vervolgens héél anders smaakt dan wanneer je het zelf zou hebben gebakken…
Het smaakt een beetje als een snoepje waar een ander al op gesabbeld heeft.

De interviewer was zo keurig me het interview vooraf aan de publicatie te doen toekomen, zodat ik eventueel nog wat correcties zou kunnen doorvoeren.
En dan heb je aan mij een hele slechte: mierenneukeriger dan ik vind je ze maar zelden als het om taal gaat.

Verwoed krassend en strepend begon ik met m’n rode pen door het document te rausen.
Totdat ik me realiseerde dat ik géén Juf Roes ben, ook al kruipt dat onderwijsbloed blijkbaar waar het niet gaan kan…
Bovendien is het best leuk om een interview leesbaar te maken, maar dan toch liever gewoon betaald.

To put it shortly: Loslaten was (ook) hier het toverwoord.
Het is een leuk interview geworden, ik heb er niet ál teveel in gezaagd, alleen dat stukje over de wolven die ik veel gefotografeerd zou hebben (…), heb ik er na lang wikken en wegen toch maar uit gehaald

Veel lees- & kijkplezier

PS. Voor degenen die snappen dat een verkeerd geplaatste komma dodelijk kan zijn, óf daar juist helemaal niets van snappen, verwijs ik je naar het blog van Noah van Klaveren over interpunctie.
Niemand die dat treffender en mooier uitlegt dan zij.

79. Forest Candy

Sinds m’n kleutertijd heb ik me eerlijk gezegd niet zo heel veel meer met paddenstoelen beziggehouden.
Niet omdat ze niet leuk zijn, zéker niet,  maar altijd was er wel weer iets anders, iets …spectaculairders.
Paddenstoelen staan maar een beetje bescheiden te staan, vragen nooit om aandacht en zullen ook niet beledigd wegstampen als ze die aandacht niet krijgen.
Dus als er op het paddohoogtepunt wat luid kwetterende pestvogels te vinden zijn, dan wordt zo’n Zwijgende Zwam -lullig maar waar- al heel snel overruled.
En zelfs áls ik het bos in liep in paddenstoelenmodus, werd ik al snel verleid door een overdosis aan herfstblaadjes in de mooiste kleurgradiënten.

Maar hoe anders was het dit jaar….
Wie door het bos heeft gelopen zal het beeld ongetwijfeld herkennen: het leek alsof paddenstoelen aller landen zich verenigd hadden voor Het grootste Paddenstoelenevenement aller tijden. Een soort Haren, maar dan Shroom-only.
Gegroepeerd op boomstammen, eenzaam tussen de blaadjes, met een clubje verstopt tussen het mos, zij aan zij op een dode tak, of keurig gestapeld…
En zelfs in de stukjes rustig bemost bos, die aanvankelijk paddenstoelenluw oogden, leken ze spontaan op te poppen terwijl je erbij stond.

Uiteraard was er in het standaard prototype steel + hoed ruim voorzien.
Leverbaar in hippe kleurtjes als  deep purple, zalm, fuchsia of vermiljoen maar op verzoek ook ook in stijlvol leigrijs of appelwit.
Ook wat vormvariatie betreft is dit jaar groots uitgepakt:
Paddootjes vermomd als vanillestokjes.
Of als besuikerde poffertjes.
Smalle oranje of gele staafjes, die bij de Jamin niet zouden misstaan.
Zelfs een paddenstoel die me nog het meest aan een kluif deed denken en die -yay voor de logica- ook nog eens kluifzwam blijkt te heten.
En net toen ik dacht dat het echt niet gekker ging worden, stuitte ik ook nog eens op een flinke portie kaviaar…en dat allemaal in het bos!

Eén ding is me wel duidelijk geworden: onder paddenstoelen is Er-Eetbaar-Uitzien dé Trend van Tweeduizendtwaalf
En niet zonder effect, want zo tijgerend tussen al die smakelijk ogende paddootjes door, kreeg ik meermalen de neiging een klein hapje te proeven…
Helaas zijn wij Nederlanders toch wel zeer slecht opgevoed en opgeleid als het gaat om de eetbaarheid van de natuur om ons heen, dus ik heb het niet aangedurfd.
Misschien gelukkig maar: zelfs een minuscuul hapje uit zo’n paddo verpest natuurlijk je hele foto.
Al  zou de verruimde bewustzijnsstaat natuurlijk wel héle verrassende beelden opgeleverd kunnen hebben.
Maar, eetbaar of niet…één ding weet ik zeker: dit smaakt naar meer!

Vliegenzwam

Panic Button

De Engelse benaming ‘Elfin Saddle’ (ik zie Liv Tyler er al op zitten) vind ik persoonlijk wat meer tot de verbeelding spreken dan het Hollandse ‘Kluifzwam’

Paddenstoeltje vermomd als vanillestokje

Een minikunstwerkje, zomaar in het bos

Een héle grote Parasolwam. (of een heel klein fotograafje)

Een Engelse dame vroeg me wat ik aan het fotograferen was.
Toen ik haar vertelde dat er een ‘Caterpillar Killer’ tussen het mos verstopt zat keek ze me ietwat bevreemd aan.

Groene Glibberzwam…of (toch weer leuker): Jelly Babies

Twee miniblikopenertjes

Zomaar kaviaar, midden in het bos. Die kabouters lusten er wel pap van!
(Eenmaal thuis kon ik concluderen dat het een slijmzwam betreft, maar welke precies heb ik helaas niet kunnen achterhalen. )

De porseleinzwam is toch wel één van de leukste zwammetjes, helaas zijn dit de enige die ik dit jaar gevonden heb.

Spelen met paddo’s

De Braakrussula, in het Engels The Sickener genaamd.
Het lijkt me voor zich spreken dat je hier beter géén hapje uit kunt nemen.

De enige reden dat ik hier géén hapje van heb genomen is dat hij misschien écht naar rode kool smaakt…

Ik zeg: toefje slagroom erop en als lekkernij bij de koffie!

78. Samen met Pepijn in het Algemeen Dagblad: Een Plaatje uit Duizenden

Gisteren stond ik bepakt, bezakt & ready to go op t station toen ik werd gebeld door Pepijn:

P: “Ik krijg net een belletje van het Algemeen Dagblad
Ze zijn getipt en willen graag een verhaal + foto over de nominatie voor national Geographic Wedstrijd.
De dag begint goed;)
Zal ik vragen of je er ook bij mag zijn?”

R “Uh…ow…eh..ja…best….lijkt me grappig”

P “Jeez, wat een herrie, waar zit je eigenlijk?!”

R “Ow…gewoon het station, as usual, op weg naar een afspraak”

P “Mmm…maar dan haal je dat toch nooit, dat interview is vanmiddag….!”

R “Vanmiddág..?! Kom je nu mee! Momentje….ik moet éven bellen…”

En zo kwam het dat ik die middag bij Pepijn aan de thee zat, alwaar we geïnterviewd werden over onze foto’s.
Ook werden we nog even heel spontaan gekiekt, terwijl Pepijns vrouw en kinderen nog net niet over de grond rolden van het lachen bij het aanschouwen van onze wat onwennige poses….

En vandaag staat het artikel in het Algemeen dagblad (Groene Hart) en is het tevens de laatste dag dat je kunt stemmen!
Morgen worden de winnaars bekend en t zou wel superleuk zijn als één van ons erbij is.

Dat zeg ik nu heel dapper hè……;)
Ik weet wel dat als Pep morgen juichend opbelt dat hij naar Afrika gaat, ik uiteraard heel blij voor hem ben, maar ook wel n klein brokje (…) moet wegslikken….
En ik kán me zo voorstellen dat als ik morgen juichend met m’n nieuwe fotospeeltjes ronddans, Pep het mij van harte gunt, maar stiekum wel een gefrustreerd hapje uit z’n schilderij neemt….

But seriously…al heeft National Geographic ons als ‘concurrenten’ naast elkaar gezet…we blijven boven alles buurtgenootjes & fotomaatjes die elkaar iets gunnen, getuige t feit dat Pepijn zo aardig was om zelfs in deze spannende tijden z’n plekje in de krant met mij te delen

En morgen is ‘t voorbij.: Klaar met ‘campagne voeren’ en verkiezingsstress en weer fijn terug naar de anonimiteit..:D
En hopelijk gaan we beiden nog veel mooie fotomomenten beleven, want dat is toch uiteindelijk waar het allemaal om gaat.

Eenieder die al gestemd heeft: hartelijk dank en degene die dat nog niet hebben gedaan:
Ga naar http://www.nationalgeographic.nl/community/wedstrijd/ng-2012/inzending-bekijken/white-out-2 of http://bit.ly/QPZdM3 of naar Pepijn spin: http://www.nationalgeographic.nl/community/wedstrijd/ng-2012/inzending-bekijken/wildlife-on-the-frontdoor
1.    Vul je naam, achternaam en emailadres in. (National Geographic heeft een reputatie hoog te houden, dus de kans op spam is niet zo groot)
2.    Klik op STEMMEN
3.    In je mailbox verschijnt een mailtje van NatGeo met een bevestigingslink, dit kan even duren. (mocht je niets ontvangen, dan is het mailtje waarschijnlijk per ongeluk in de map ‘ongewenst’ terecht gekomen)
4.    Klik op de link en bevestig hiermee je stem
5.    Dank!!