114.Dear Lady. Een bijzondere vos en haar verhaal


Lieve Teekoogje (aka “Lady”) ,

Schahttig vossenwelpjeHet eerste moment dat ik je zag was je ZO klein…. en je had zo’n bijzonder vossengezichtje dat ik niet eens kon fotograferen, alleen maar kon kijken…. Bijna alsof of je een ander, nieuw diersoort was. Je was grappig en ….anders en ver voorbij schattig. Al snel bleek dat je niet alleen anders uit zag, maar ook anders wás. Je groeide minder hard, je vacht was van ander materiaal en terwijl je broertje en je zusje heel wijselijk afstand hielden van dat onbekende mens liep jij gewoon super dapper vlak langs mijn voeten. En ik zag dat je nog veel kleiner was dan ik had gedacht. Een miniwelpje…
baby_fox-900x600

Uren en uren en uren zat ik alleen bij de burcht te wachten. In de periode dat jij en je broertjes klein waren leek het wel onophoudelijk te regenen en het was veel te koud voor de tijd van het jaar. Alles was vies, doorweekt, koud en zompig. Het waren uren waarin ik me afvroeg wat ik daar deed. Tot jij uit het niets opdook. Het leek wel alsof het dan spontaan droog werd en de zon ging schijnen. Wat je dacht…géén idee. Soms zat je gewoon lekker naast me. soms keek je naar me. Je was totaal niet bang en ook niet overmatig geïnteresseerd. Ik was gewoon meubilair. Ongevaarlijk meubilair. Uiteindelijk viel je meestal in slaap. Vaak genoeg gewoon buiten in de regen. je was nog maar een peutervos, dus je had veel slaap nodig. Je rolde je op in een pol gras, deed je ogen dicht en sliep. En ik mocht de wacht houden. Als het regende ging je vacht krullen en ook daarin was je ‘anders’. Vossenvachten krullen helemaal niet, maar bij jou wel en je leek wel een ratje 😀

vos welp schattig regen
Vossen hebben helemaal geen krullen, maar jij werd een krulvos zodra het regende!

Zo klein als je was had je al een enorme teek in je oog, die eerste dagen. Ik leefde met je mee, want ook al had ik gelukkig geen teek in mijn oog, daar was dan ook wel alles mee gezegd. Om jou te kunnen fotograferen heb ik die zomer 40 (!) teken moeten verwijderen (bij mezelf), maar je was ze allemaal waard! En het leverde je de wat oneerbiedige naam Teekoogje op, later liefdevol afgekort als Teekje.

Hoewel je kleiner bleef dan de rest groeide je wel en je was een energiek en enthousiast vosje. ‘t Ging goed met je. Zelfs toen je moedervos op een dag zwaar gewond bij de burcht aankwam. Haar hele rug was krom en ze kon bijna niet meer lopen. Jagen ging haar niet al te best af en dat zou nog minder gaan worden. Gelukkig mochten jullie nog steeds bij haar drinken, al ging het niet altijd van harte.
Maar jij, de zwakste uit het nest, redde het !

moervos welp zogend
Jij in betere tijden. Drinkend bij moeder vos

Maandenlang hebben we van jou en je familie mogen genieten en gezien hoe je steeds meer de vorm van een echt vosje begon te krijgen. Een beetje een gek vosje, met je veels te lange neus en je misvormde gebit, maar wat mij betreft het mooiste vosje ooit. Echt een kind van je moeder met je prachtvacht en schuine ogen! Je mocht dan niet helemaal gevormd zijn zoals een vos bedoeld is. Je houding was prachtig, trots.

vos welpje zittend
Ook je houding was bijzonder. Mooii rechtop en trots, zelfs als klein welpje zat je al mooier dan welke vos dan ook.
X1B3265_cute_fox_kit
Een vosje, nauwelijks grter dan een mosje….

Je eerste prooitjes, die je lekker onvakkundig aan stukjes scheurde. je eerste maffe muizensprongetjes. Je eerste gekke oefengevecht met je zusje. Je eerste dappere stapjes buiten vertrouwd terrein… Geweldig om dit te hebben mogen volgen van zo dichtbij. Jullie waren geweldig, dank je..supervosje….

X1B4100_fox_cubs_playing
De kleinste welp, maar ook de brutaaalste. Zelfs je grote vossenbroer beet je zomaar in zijn staart 😉
_X1B9031_baby_vosje
In het begin was je al anders dan andere vossen, maar pas toen je neus maar bleef groeien en groeien werd duidelijk dat je ‘one of a kind’ was 😉

En op een dag….waren jullie weg.
Zo gaat dat met vossen dacht ik. Een verdrietig maar ook mooi moment. Jonge vossen groeien op en gaan hun eigen weg, zo hoort het!
_X1B9976._vos_welpje

jonge vos in het zand
Jonge vossen groeien op. Jij moest alleen nog even in je oren groeien!

Maar – ik had beter moeten weten – Jij was ‘anders’. Een vos vol verrassingen!
Samen met moeder en zus was je doodleuk verhuisd naar een maar al te bekende plek om daar met de hele club te gaan wonen. Vossen zouden solitaire dieren moeten zijn, maar je leek echt gelukkig met je clubje familie om je heen. Ik zie je nog wildenthousiast met je staartje zwiepen als je mama of zusvos aan zag komen. (Altijd veel eerder dan ik dat deed – het zien, niet het zwiepen:) ) Vossen begroeten elkaar altijd blij, maar jij…Je zag gewoon aan alles dat het goed was, als je maar met mama en de rest was… Jij en je medelangneuzen. Soms zat je zo intens tevreden te zitten en leek je bijna wel te lachen.

jonge vossen welpjes in de regen
Altijd zussen om je heen. Om een teek te verwijderen of voor een goeie vossen knuffel.

Altijd zussen om je heen, die je hielpen om je vacht netjes te houden en je teken te verwijderen. Om lekker mee te spelen of te knuffelen. Ik heb me later vaak afgevraagd hoe erg je hen moest missen…. En mezelf er – tegen beter weten in- van geprobeerd te overtuigen dat het puur projectie was. Dat dieren helemaal niet zulke intense familiebanden hebben. Dat leek maar zo… Toch..?

Uitrekkende vos
Je vossenleven was goed…

Volgens mij had je dat jaar de zomer van je leven en, prachtig vossenmeisje, wat had ik je gegund dat het altijd zo’n mooi feestje voor je was gebleven…

_X1B9030_jonge_vos
Nieuwe dingen ontdekken, samen met de andere vossen. Volgens mij was dit de zomer van je leven. Vol goede moed stapte je de wereld in.

Maar het lot had andere, wredere plannen. Je grotere zus uit een eerder nest, die ook al zulke mooie ogen had maar veel schuwer was. Die alleen maar in in buurt durfde te komen omdat jij, het ukkie het blijkbaar overleefde. De zus, die je eten bracht toen je moeder dat niet kon en de zus die je leerde wat een echte vos moet weten, werd op een dag dood gevonden.
En op nog zo’n zwarte dag was ook je zusje uit hetzelfde nest verdwenen om nooit meer gezien te worden. En toen was je zusloos.
Alleen je broertje liep nog ergens rond. Maar aan vossenbroertjes heb je weinig, die gaan hun eigen vossenweg.

Jonge vos in zonlicht
Je kon zo’n prachtvos zijn….met je amandelvormige ogen en gouden vacht…

Gelukkig had je je moeder nog, die je behoefte aan contact niet altijd even enthousiast bevestigde, maar ze wás er…en met haar een prachtig territorium! Zij was de koningin van de duinen. Niet alleen was ze de mooiste vos ooit, maar ze was ook in staat het allermooiste gebied te bezitten en behouden. En jij, Teekje, als troonopvolgster kon hier uitgebreid van meegenieten en dat deed je.

Zittende vos met prachtige vacht
Trots…..nooit zag ik een vos met zo’n prachtige houding

Helaas moest je je rol als troonopvolgster veel te vroeg vervullen. In de zomer waarin je een jaar geworden was overleed ook je moeder. Je was heus groot genoeg om op eigen pootjes te staan, maar zoals ik weet van andere vossenfamilies zou je anders waarschijnlijk nog jaren in haar buurt gebleven zijn en nog massa’s bijgeleerd hebben. Je had, als enige dochter waarschijnlijk mogen helpen bij het grootbrengen van haar nieuwe welpen. Zo had je alvast kunnen oefenen hoe dat werkt; vossenmoeder zijn. Je had de nieuwe welpjes alles kunnen leren, net zoals jouw zus alles leerde.
Maar ook dit mocht niet zo zijn.
Je moeder ging dood. Dat was al erg genoeg. Niemand meer om je teken te verwijderen. Niemand meer die op je leek. Niemand meer met de prachtige amandelvormige ogen en gouden vacht behalve jij zelf. All alone.

Jonge vos in de regen
Helemaal alleen…..Een zware taak voor een jonge vos

 

En behalve dat je nu al je familie kwijt was, was je op hetzelfde moment je thuis ook kwijt. je moeder was sterk en fel, een echte vos. Jij was klein en alleen en niet in staat dit territorium te behouden.
Een troonopvolgster zonder troon. Zonder iets.
_X1B6672_vos_portret

Dus zodra mama weg was, werd jij verjaagd en vanaf die dag heb je nooit meer echt je eigen plek kunnen vinden…. Steeds verder weg probeerde je vaste grond te vinden…..en soms leek je een nieuw eigen gebiedje gevonden te hebben.

 

Maar zelden zag ik je nog echt ‘gelukkig’. Vaak zag je er miezerig uit. Met wonden en teken en onverzorgd. Je redde het allemaal maar net.
Je zat zo vaak een beetje sip te zitten, met je knijpoogjes, dat ik me afvroeg of de naam ‘Knijpoogje’ niet passender was geweest.
En toch….. heel soms was je ineens weer even die prachtvos.

_X1B8047_zen_vos

Je vacht, die bijna onvossig zacht was droeg je als een mantel. Je zo onmiskenbare houding straalde weer trots uit in plaats van verslagenheid. Je neus was glad en je ogen glommen en je was weer helemaal Miss Duinen.

Glanzend in de zon met je neus in de wind en je ogen dicht. Happy Teekje is happy! En ik met jou, je was een feest om naar te kijken.

_X1B3146_zen_vos
Happy Fox is Happy!

Sinds die beroerde zomer waarin je alles kwijtraakte dat je lief was, heb je verschillende gebieden gehad, maar je bent nooit meer echt thuis geweest leek het. Je moest vechten voor je plek, voor je bestaan. Maar je blééf terugkomen, letterlijk en figuurlijk. Wat een stoer vosje was jij!
_X1B8464_vos_foto

De winter daarop ging het weer mis. Zomaar uit het niets bungelde je achterpoot los, alsof hij niet meer aan je lijfje zat. Je kon er niet eens meer op staan. Ik heb zoiets nog nooit gezien en hoop het ook nooit meer te zien! Het werd kouder, de winter kwam er echt aan en je poot werd niet beter. Het zag er somber voor je uit. Hoe moest je dit gaan redden, als klein zwak, zwaargewond vosje? Maar je had blijkbaar nog twee vossenengeltjes op je schouder, want nooit beleefden we een zo zachte winter als dat jaar. Het weer was je tenminste gunstig gezind! En…het wonder geschiedde, je poot genas alsof er nooit iets aan de hand was geweest. Na maanden ellende kon je weer vrijelijk rennen en leek er weer hoop.
_X1B8134_vos_portret

Het werd lente en nog hoopvoller werd het toen je een burcht begon te graven. Veel te laat in het jaar , op een moment dat ik het totaal niet meer verwachtte, maar hee, wie ben ik om iets te weten van hoe vossen werken? Jij zou het zelf wel het beste weten. Je burcht had geen echte vluchtroute en lag enorm in het zicht. Maar -then again- jij was de expert! Of niet? Was dit toch het gemis van een voorbeeld van mama?

_X1B8257_gapende_vos
Gapen kon Lady als geen ander…

Je bleek wel echt zwanger en ik verheugde op de grappige langneuswelpjes die dit vast zou gaan opleveren. Zouden ze ook van die gekke gebitjes hebben en van die prachtvachtjes….? Ach, als ze maar gezond zouden zijn….

fox_cub_cute
Zouden jouw welpjes net zo onweerstaanbaar schattig zijn als jij was..?

Je nam je taak als toekomstig moeder zeker serieus, want regelmatig kwam je volledig onder t zand uit je burcht stormen. Volgens mij was je daar beneden een compleet paleis voor je nieuwe gezinnetje aan het maken!

Geheel zonder slag of stoot zal ook dit traject niet zijn verlopen aangezien een aangrenzende vos niet erg blij was met de locatie van jouw keuze.
Uiteindelijk doofde de zwangerschap uit. Misschien was er iets mis gegaan. Hopelijk voor jou nog tijdens de zwangerschap en niet erna. Maar daar ging je kans van dit jaar op een eigen langneusvos gezinnetje…
Ik had het je zo gegund. En eerlijk is eerlijk – mezelf ook- want ik weet zeker dat t prachtkinders zouden zijn geweest.

_X1B9040_vos_profiel
En zouden het volbloed langneus vossen worden…net als jij..?

Het daarop volgende najaar verliep redelijk rustig. Soms zag ik je, soms niet. Soms was je rustig, soms rende je zomaar weg. Je was immers ‘anders’. En hoewel ik je lang heb gevolgd heb ik niet de illusie dat ik echt begreep wat er in die vossenhersens omging. Ik vond het wel leuk om er naar te raden. En misschien had ik het soms nog goed ook. Wie weet.

En toen werd het weer winter…. Een lange eenzame winter lag voor jou in het verschiet. Maar blijkbaar had je dáár geen zin meer in en je maakte een keuze die ik enorm betreur, maar altijd enorm zal blijven bewonderen. Wat een dappere dame was jij!

_X1B8296_vos_portret
What does the fox think…? Lady / Teekje in mijmer-modus

Je legde je niet lijdzaam nee bij je eenzame lot, maar pakte je vossenspulletjes op en verhuisde!
Trots en zonder aarzeling stapte je de grens van het vijandig kamp over. Zelfs je dappere sterke moeder had slechts sporadisch en met de grootste terughoudendheid die symbolische maar oh zo duidelijke lijn durven overtreden. Hoe vaak heb jij niet gezien hoe gehakt werd gemaakt van jouw oer-moeder? Kruipend en piepend lag ze op de grond terwijl ze gesommeerd werd onmiddellijk te verdwijnen want…. ánders! Ze wist dat ze kansloos was…en ondanks haar trots koos ze altijd weer eieren voor haar geld. De grens overgaan was een zelfmoordmissie. Je moeder waagde dit soort levensgevaarlijke experimenten ook alleen in uiterste nood. Ze overtrad de lijn alleen als ze een nest hongerige welpen had óf als het genadeloos hard vroor. Alleen als het letterlijk een kwestie van leven of dood was. Want zij kende het risico en ook jij moet dat gekend hebben, dat kan niet anders….

_X1B9357_bange_vos
Zelfs je moeder durfe uiteindelijk het vijandig kamp van de andere vossenfamilie niet te betreden… Meermaals droop ze piepend en kruipend af…

 

En toch trad je die dag het hol van de leeuw binnen en ik hield mijn hart vast. Ik verwachtte dat je daar onmiddellijk verdreven zou worden en je moest ook wel wat strijd leveren.
Maar in dat vijandig territorium creëerde je doodleuk je eigen plekje en bezat dat met een air alsof je daar altijd gewoond had. Fier en trots, zoals alleen jij dat kon. Blijkbaar kwam het over, want je leek ten dele te worden geaccepteerd. Je werd zelfs gespot in een heel mooi onderonsje met een jong mannetje van de ‘anderen’! Jullie hadden een enorme klik en bleven maar om elkaar heen draaien…Zou het dan toch..? Had je het geflikt? Had je je via het hart van een leuke jonge vossenknul een ticket naar een andere familie veroverd? Kon dat zo werken bij vossen? Zou het dan toch goed komen? Zou je nooit meer alleen hoeven zijn en volgend jaar zelfs een gemengd nestje gaan werpen…. ? Zou de eeuwige strijd tussen jouw familie en de Anderen door jou eindelijk beëindigd gaan worden? Als een soort vossen West Side Story, of een Vossen Romeo en Juliette…??? Bestaan er in vossenland zulke sprookjes?

Vos lady
Portret van Vos Lady (teekje)

Ja ze bestaan…. Maar net als in de mensenwereld lopen ze ook hier vaak niet goed af.
Net zoals de West Side Story met liefde begon en Romeo en Juliette een verhaal van liefde is…..was de prijs voor deze liefde de dood. Teekoogje, je was geliefder dan welke wilde vos ooit. En hoe wanhopig moet je geweest zijn dat je uiteindelijk je droomvos moest vinden in juist deze familie. Uiteindelijk, na een dikke maand besloot een andere vos, haar familie te beschermen. Een gevecht dat beide vossen tekende, maar voor één het einde inhield.

 

Hoe wanhopig was je Teekje, dat je deze stap nam? Voedsel was er genoeg in het gebied. Was het echt het contact, het gezelschap, dat je naar hen trok? Liever dood dan eenzaam?

Eenzaam hoef je nooit meer te zijn, Teekje. Nooit meer pijn en honger. Nooit meer wéér verjaagd worden. Je leeft in duizenden foto’s voort, maar belangrijker, in mijn hart dat van vele anderen. Ik weet zeker dat ik nog vaak aan je zal denken, aan hoe je schitterde in de zon….

Voor jou, lieve Teekje wil ik voor even wel in een vossenhemel geloven, waar je nooit meer verjaagd wordt en weer terug bent bij mama en je zusjes.

Rust zacht, mooi meisje, ik mis je, op een manier zoals een wilde vos zelden gemist werd…

Teekje, je was de beste….!

 

 

Advertenties

83 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Ria B schreef:

    Roes wat mooi geschreven !!
    Het was een pracht vosje !!

    1. roeselien schreef:

      Dat was ze zeker… Dank je, Ria!

  2. gtbroek schreef:

    wat ontzettend mooi !

  3. Rettie Lindeman schreef:

    Wat een prachtig ontroerend verhaal!! Het komt wel aan, zo verdrietig dat Tekenoogje het niet overleefd heeft. Heel bijzonder dat jij dit jonge bijzondere vosje gedurende haar leven gevolgd hebt, met pen en camera. Hartelijk dank voor het delen!

    1. roeselien schreef:

      Dank voor je lieve reactie, Rettie!

  4. Loes Belovics schreef:

    Wat een prachtig verhaal Roeselien, ik werd echt even ontroerd.
    BIj de AWD-vosjes dacht ik altijd alleen nog maar aan bedelende vossen, ik had er niets meer mee, maar jouw beeldverhaal is van een heel andere orde, wat heb je dit vosje mooi kunnen volgen, ja, zo kan ik me voorstellen dat je dit prachtige vosje zult missen.

    Groetjes Loes

    1. roeselien schreef:

      Loes, ik snap je helemaal en deel voor een groot deel je gevoel t.o.v. deze ontwikkelingen. Mijn liefde voor vossen is er echter niet minder op geworden… Dank voor je mooie, lieve reactie….

      Grtz,
      Roeselien

  5. ed schreef:

    Zo mooi geschreven, bedankt voor je verhaal.

    1. roeselien schreef:

      Dank je en graag gedaan klinkt wat misplaatst hier, maar je snapt wel wat ik bedoel..:/

  6. Ellen Denkers schreef:

    prachtig geschreven, de tranen lopen over mijn wangen 😦

    1. roeselien schreef:

      Dank je, Ellen, bij mij niet minder…:(

      1. Ellen Denkers schreef:

        kan me voorstellen dat je het gevoel hebt een maatje te hebben verloren als je dit alles van zo dichtbij hebt gevolgd. De dierenwereld kan soms wreed zijn.

  7. Mike Seuters schreef:

    Een prachtig verhaal van het bijzondere leven van deze mooie vos….zo mooi geschreven en klasse foto’s erbij….we zullen haar zeer zeker erg missen….

    1. roeselien schreef:

      Dank je, Mike…….. en missen zullen we haar zeker!

  8. Pim schreef:

    Dank je!! Mooi geschreven & prachtige foto’s!!\

    1. roeselien schreef:

      Dank je Pim……mooi dat we haar gekend hebben….

  9. Carin Klaessens schreef:

    bedankt voor jou weergave

  10. Menno schreef:

    Roeselien, een waardig en ontroerend mooi stuk heb je geschreven over “onze” teekoog. 😥

    1. roeselien schreef:

      Dank Menno…….fijn om dat van jou te lezen….:'(

  11. Marjon van oosten schreef:

    Heel per ongeluk kwam ik hierop, ik zag het bericht over lady op facebook voorbij schuiven. En de awd , vossen (alle dieren) en fotografie wekken mijn interesses. Na dit gelezen te hebben zat ik bijna te sjompen (t scheelde niet veel) Wat heb jij dit geweldig mooi geschreven, en wat geweldig dat je zo met haar mee hebt kunnen leven. Heel wat anders als wat je weleens hoort en ziet op foto s. En dan nog maar te zwijgen van die prachtige foto s genieten gewoon. Lijkt me heerlijk omdaar te struinen en te fotograferen. Je zou er bijna een boekje van kunen maken, (maar dat trekt nog meer ongewenst publiek natuurlijk. Maar nogmaals Ik vind het prachtig. groetjes marjon

    1. roeselien schreef:

      Dank voor je reactie, Marjon…. Daar struinen is mooi, maar de natuur is soms genadeloos hard, da’s weer minder mooi….

  12. Corrie Schalij schreef:

    Zo ontroerend beschreven, Roeselien.
    Dit is een prachtige ode aan het leven van Teekje.
    Ik kende Teekje niet, maar zoals jij dit beschrijft, ben ik alsnog van haar gaan houden. Dank je wel voor dit verhaal.
    Hartelijke groet, Corrie

    1. roeselien schreef:

      Dat is mooi…dat zelfs mensen die haar niet kenden een beetje van haar zijn gaan houden…terecht 😀

  13. Mo schreef:

    Roeselien wat heb je dit mooi en meeslepend verwoord en gefotografeerd … in één adem gelezen .. Een vossenleven van begin tot het eind meegemaakt een voorrecht lijkt mij … een prachtig beestje met een eigenwijs smoeltje … dank je wel dat ik dit door je ogen/lens mocht meemaken. Groet Mo

  14. Woorden schieten me tekort. Wat een verhaal.!!! Tranen bengelen over m’n wangen. Zo meeslepend heb je dit geschreven. Ook hier blijft ze in gedachten. Liefs

    1. roeselien schreef:

      Dank voor je mooie reactie, Mo..

  15. Nancy Lutz-Toole schreef:

    Hoi Roeselien, Wat heb jij een prachtig ontroerend levensverhaal over Lady geschreven en ook betoverende foto’s. Veel dank hier voor. Ik ga Lady erg missen en zal haar nooit vergeten.
    Hartelijke groet, Nancy

    1. roeselien schreef:

      Dank je…..ook ik zal haar zeker nooit vergeten….

  16. Ans Baas schreef:

    Roeselien, bedankt voor dit hele mooie ontroerende verhaal met foto’s van ons mooie lieve vosje we zullen haar allemaal ernorm missen. Altijd als je de duinen in kwam, als eerste keek je uit waar Lady was. zo uit het niets was ze er dan weer ineens. Ik voel me ook bevoorrecht dat ik haar vossen leventje heb mogen volgen. Groetjes Ans

    1. roeselien schreef:

      Ans, Dank voor je mooie reactie…..en inderdaad…..wat mooi dat we haar hebben mogen volgen, al was het te kort. Groetjes,
      Roeselien

  17. F.Moerland schreef:

    Ik brok in mijn keel en een baksteen in mijn maag. De natuur kan zo mooi, maar ook zo wreed zijn. Prachtig mooi geschreven stuk met minstens zulke mooie foto’s.

  18. Dian-Mary schreef:

    Wat een prachtig, ontroerend levensverhaal van een vosje in de AWD. Prachtig verwoord! Fantastisch dat jij het leven van dit bijzondere vosje hebt kunnen volgen en bovendien ook prachtig hebt kunnen vastleggen. Ze zal zeker gemist worden, maar ze laat ook onvergetelijke herinneringen achter waardoor dit bijzondere vosje zeker nooit vergeten zal worden …
    Lieve groetjes van Dian-Mary

    1. roeselien schreef:

      Dank voor je reactie!

  19. Monique de Groot schreef:

    Prachtig beschreven the circle of life of Lady. Wat een doorzetster en een gevecht heeft ze geleverd.

    1. roeselien schreef:

      Ja dat heeft ze zeker, helaas verloor ze..
      Dank.

  20. alie wigarda schreef:

    Wat een ontroerend mooi verhaal van een prachtig vosje

  21. Senna T. schreef:

    Ik wist niet dat een vossenverhaal zo ontroerend kon zijn. Wat mooi dat je zo bezig met geweest met dit vosje en erg mooi omschreven. De foto’s zijn ook stuk voor stuk schitterend.
    Groetjes Senna

    1. roeselien schreef:

      Dank, Senna, voor je mooie reactie…

  22. Ed van Loon schreef:

    Prachtig geschreven en dito foto’s, wat een apart verhaal, je hebt me helemaal meegenomen. Heel mooi, dank je.

  23. Yvonne schreef:

    Wat een mooi geschreven verhaal en wat had ik graag een ander einde gelezen. Ik zit met tranen in mijn ogen, wat een leed. Eerlijk gezegd ben ik een tikje jaloers op hoe jij zo dichtbij kunt genieten van die vossen.

  24. yemrev schreef:

    Ik kom ook geregeld in de AWD, maar heb niet zoveel met de vossen. Je kunt wel raden waarom, denk ik. Desondanks vind ik dat je een mooi verhaal hebt geschreven over een bijzondere vos, zeker voor jou, omdat je haar een leven lang (kort…) gevolgd heb. De schaarse keren dat ik een vos fotografeerde was altijd ver van de bekende plek en laat dat nou toevallig steeds deze Foxy Lady zijn geweest! Eén van die foto’s heeft zelfs de pers gehaald…
    Groet, Dick

  25. Rien & Marijke schreef:

    Dit is uit ons hart gegrepen, ik Rien heb met Peter gisteren Lady na haar al enige tijd gemist te hebben in duinen dood gevonden. Waren er allebei kapot van haar dood te zien liggen tussen de struiken en hielden het niet droog van en nu vandaag nog niet en dat zal nog wel een tijdje zo doorgaan voor je dat verwerkt hebt. Hebben van jongs af zo band van jaren met haar opgebouwd en dat twee of drie keer in de week. Zij was net als Bleekie haar moeder uniek. Hebben haar waar we haar gevonden hebben niet ver uit de buurt begraven. Het eerste wat we altijd deden als we de duinen ingingen Lady begroeten waar zij je dan altijd een stuk vergezelden als je verder ging en je dan treurig nastaarde ga je nu al. Zullen haar nooit vergeten.
    Heb klein filmpje gemaakt van haar hoe zij was en hoe ze er bij lag toen we haar vonden, mocht je het willen hebben, laat het weten maak ik het naar je over. Ook voor jou Roeselien komplimenten voor die prachtige foto’s en levensverhaal van Ladie, zou hier een boekje van moeten uitgeven. Zelf heb ik die jaren zo ik met Lady optrok, vele filmpjes en foto,s van haar gemaakt die ik nu extra zal koesteren.
    Voel mij bevoorrecht hier zo vaak door de duinen te kunnen struinen en echt kontakt wederzijds te kunnen opbouwen met de hier levende dieren, vooral de vossen en herten

    1. roeselien schreef:

      Lieve Rien en Marijke,

      Ook jullie sterkte met dit verlies….. Ik heb zo vaak met Marijke achter het dennebos doorgebracht, toen alle “langneuzen” er nog waren en alles nog mooi en goed was voor Lady… Als MArijke kwam aanrijden kwamen ze vaak op haaf af…… Wat was dat mooi he, die hele familie compleet?!
      Ik wist niet dat jij haar ook gevonden hebt. Wat moet dat verschrikkelijk geweest zijn en ik kan me voorstellen dat dat je diep geraakt heeft. Dank dat jullie haar een plekje hebben gegeven….
      Ze was inderdaad uniek. Zo’n band kunnen hebben met een wild dier is heel bijzonder. Ik mis haar verschrikkelijk en het enige dat ik kon doen is haar veel te korte verhaal vertellen. Kon ik haar maar terugschrijven. Dat lukt natuurlijk niet, maar ik ben blij dat mensen die haar kenden een klein beetje troost/ herkenning in dit verhaal vinden. We zullen haar zeker nooit vergeten!
      ik wil je filmpje heel graag hebben, al zal het misschien even duren voordat ik er naar kan kijken….. (mijn email adres is info@roeselienraimond.com) Dank voor jullie mooie reactie, nogmaals sterkte voor jullie beide en tot ziens in het duin!

      Roeselien

  26. Hans Jochems schreef:

    Hallo Roeselien, Ik kreeg naar aanleiding van de helaas zo plotselinge dood van dat prachtige vosje Lady, Teekje, de link naar jouw site van Ria Buis en wat een prachtig en ontroerend verhaal heb je daar over geschreven en wat een schitterende foto’s heb je erbij geplaatst.
    Ik kan mij heel goed voorstellen dat als je zo’n mooi vosje zolang volgt als jij hebt gedaan je er een hele speciale band mee krijgt en dat het dan ook bijzonder veel pijn en verdriet moet doen als ze er ineens niet meer is.
    Ik heb zoals nu blijkt dat vosje Lady ook eens gefotografeerd, het was op 13 Oktober vorig jaar en toen viel mij dat bijzonder koppie ook al op hoewel ik toen niet wist dat het datzelfde vosje was.

    Heel bijzonder en bedankt.

    Hans

    1. roeselien schreef:

      Hartelijk dank voor je uitgebreide en mooie reactie, Hans. En bijzonder dat je haar ook gezien hebt. Ze was inderdaad anders dan andere vossen, ook qua uiterlijk. En anders veel meer dan de meeste wilde dieren wist ze je te raken…. Met als consequentie dat haar gemis dus ook erg groot is…
      Groetjes aan Ria!

      Roeselien

  27. Frans Batenburg schreef:

    Fotograaf en schrijver het beste van beide komen samen deze blog . Wat een mooi ontroerend en sterk verhaal . Prachtig in beeld en woord weer gegeven Roeselien . Voor vele zijn het gewoon de rugzakvosjes , maar jij laat toch wel een heel ander beeld zien . Complimenten hoor .

    Groeten Frans Batenburg

    1. roeselien schreef:

      Dank je voor je reactie, Frans.
      Voor mij is het niet per se onnatuurlijk als een dier niet bang is voor mensen. Wij mensen geven ze vaak een reden om bang voor ons te zijn, maar als die reden er niet is, zijn heel veel dieren helemaal niet zo ontzettend bang voor ons…en dat heeft wat mij betreft iets moois…:D

      Dank ook voor je complimenten en groet,
      Roeseliej

  28. Bianca Commissaris schreef:

    Hoi Roeselien, de tranen lopen over mijn wangen. Wat een mooi en ontroerend verhaal. Het was ook een schattig vosje. Ook ik heb het genoegen gehad haar te mogen zien en fotograferen. Ze heeft een hoop mensen een kijkje kunnen laten nemen in het vossewereldje, dankzij het gestelde vertrouwen in de mens. Ik ben haar daar dankbaar voor. We zullen haar nooit vergeten. Groetjes Bianca.

    1. roeselien schreef:

      Hi Bianca,

      Wat tof dat jij haar ook hebt mogen meemaken….en logisch dat ook jiij dan geraakt bent door het verlies… Volgens mij hield iedereen die haar kende van haar, zelfs mensen die haar slechts één keer gezien hebben. En inderdaad heel bijzonder dat ze mensen zo vertrouwde…

      Dank voor je reactie en groetjes,
      Roeselien

  29. KeesvanD schreef:

    Wat een mooi, meeslepend verhaal. Je voelt als het ware met het vosje (en met jou!) mee. Je hebt er een prachtige combinatie van beelden en tekst van gemaakt. Het is toch wel bijzonder dat je zo betrokken kon raken bij het wel en wee van dit vosje. Heel knap geschreven.
    Groet, Kees

  30. Prachtig geschreven stuk en foto’s !

  31. Bep Roggeveen schreef:

    ontroerend verhaal en mooie foto’s. Sluit me aan bij de vele reacties en dank je voor je verhaal. Zo leeft ze toch nog door via jouw beelden.

    1. roeselien schreef:

      Dank voor je reactie.

  32. depetvantruus schreef:

    Tranen met tuiten om dit bijzondere verhaal over een uniek vosje. Wat een (familie)drama… 😦
    Maar ook, prachtige foto’s. 🙂

  33. Marijke schreef:

    Hoi Roeselien, toen ik vrijdag bij het pannenkoekenhuis om 17.00 uur Rien ontmoette en zei er is iets vreselijks gebeurd en ik de foto zag van Lady draaide mijn maag om wat verdrietig en ben nog steeds van slag. Zoveel herinneringen en vaak uren per dag met ze geweest met Bleekie en het hele gezin en later met haar alleen. Ik sluit me helemaal aan wat er voor reacties binnen gekomen zijn. Lady hield zo van gezelschap was in de bloei van haar leven en zo lief, dat ze het niet verdiende om zo dramatisch te eindigen. Ik wil jou ook bedanken voor je mooie verhaal en heb het zelf ook van heel dichtbij meegemaakt.

    1. roeselien schreef:

      Hi Marijke,
      Wat lief dat je reageert en ook jij gecondoleerd…. En wat zullen die foto’s hard zijn aangekomen…:( Ik heb ze niet gezien en kan ze ook niet zien. Zelfs foto’s van levende lady vind ik nu moeilijk om naar te kijken. Het is ook zó snel gegaan. Met kerst was ze nog goed gezond en leek ze het te redden op haar nieuwe plek…..
      Ik heb de afgelopen dagen vaak teruggedacht aan hoe je aankwam en alle ‘langneuzen’ naar je toekwamen……het waren er toen nog 4 ! en Lady was toen nog blij en onbezorgd…dat waren mooie tijden en die neemt niemand ons af.
      En het is inderdaad heel mooi om te zien hoeveel ze los heeft gemaakt bij mensen. Ze was niet zomaar een vosje, maar uniek in haar soort en één om nooit te vergeten!
      Ik weet dat jullie het er ook moeilijk mee hebben….veel sterkte en tot ziens …!

      Roeselien

  34. Ontroerend verhaal, prachtige foto’s!

  35. Prachtige beelden en een ontroerend verhaal. Ik heb iets met vossen (hoe zou dat nou komen?), en ik kan me indenken dat als je zo’n vosje een tijd gevolgd hebt er een band ontstaat. Zo’n einde gun je ook een wild dier niet, maar het is wel de harde realiteit in de natuur.

    Gelukkig heb je de prachtige foto’s nog en kun je daar nog van genieten en de herinneringen levend houden.

    Groet, René

  36. De Wilde An schreef:

    Prachtig ontroerend verwoord en mooie foto’s !
    Wij wonen wel eindje weg, maar komen toch paar keer per jaar naar de AWD om de vossen te ontmoeten .. en gingen ook steeds op zoek naar Lady . Zo jammer dat ze er niet meer is, maar ben wel blij met jouw verhaal/beelden van toen ze nog klein was. ..

  37. Peter S schreef:

    Tja wat een verhaal. Ik hoorde het vandaag op de autoradio via RTVNH. Ik kende deze vos iuteraard ook als regelmatige bezoeker van de AWD en heb er ook nog wat foto s van samen met Bleekie. Wij noemden haar Pinokkio vanwegr de lange neus. Vanmiddag bij de schuilhut het verhaal van Peter die haar samen met Rien heeft begraven aangehoord.
    Het vervelende van het verhaal is dat in een uitzending van tv noord wesr een geinterviewde boswachter de schuld bij de mensen legt die de vossen bijvoeren. Echt een onzin verhaal want de vossen blijven evengoed zelf jagen wat ik met mijn eigen ogen heb gezien tijdens slecht weer periodes waarbij er weinig bezoekers kwamen. Over de doodsoorzaak van Lady is nuets bekend. Ik hoorde van Peter dat de vos geen tekenen van uitwendig letsel vertoonde zoals bijtwonden o.i.d.
    De natuur is soms hard kijk maar naar Bleekie die bijna twee jaar geleden ook plotseling van het toneel verdween. Roselien heeft er een mooi verhaal van gemaakt!

    Grtjs Peter S

  38. HD81 schreef:

    Beste Roeselien

    Via de AWD pagina kwam ik op je site.

    Ik heb je prachtige verhaal gelezen. Zo te zien had je een hele mooie band met dit prachtige dier. Heel bijzonder omdat te lezen. Zelf kom ik maar 3 a 4 keer per jaar in het gebied . Ondanks dat ik het niet altijd eens ben hoe er met de vossen wordt omgegaan in de AWD blijft het iedere keer fantastisch om deze beesten van zo dichtbij te zien.

    Geniet van je mooie herinneringen aan dit bijzondere beest.

    Hans

  39. Pien schreef:

    Prachtig en heel ontroerend geschreven met mooie foto’s ! Heb er even om gehuild wat een lieve vos was Lady (Teekje) een bijzondere vos was ze.

  40. Beste Roeselien,
    wat een mooie combinatie van verhaal en foto’s!
    Ik vond het ontroerend en mooi om te lezen.
    Ik ga je blog zeker volgen.
    Sander

  41. Marion Driessen schreef:

    Met je prachtige foto’s en je zachte stem houd je dappere Teekje in leven. Erg mooi.

  42. Nieske schreef:

    Wat een verhaal….ik word er gewoon door geroerd!
    en wat sneu dat het zo eindigt…:( prachtige foto’s heb je er van kunnen maken!

  43. Nico van Gelder schreef:

    Schitterend én ontroerend Roeselien. Klasse!!

  44. margaronhaar schreef:

    Door dit mooie verhaal heb je mij geheel meegenomen in de wereld van de vossen. Heel ontroerend en met prachtige foto’s erbij. Dank je wel, Roeselien.
    Marga.

  45. Nel Talen schreef:

    Roeselien, je foto’s zijn altijd al vol emotie en nu met dit verhaal erbij maak je me nog meer deelgenoot van je passie, prachtig gedaan!
    Groet Nel

  46. Gré. schreef:

    Wat een geweldig mooi, ontroerend en pakkend verhaal. Je liet ons gewoon mee”zitten”en wachten op Teekje. Ik kwam bij toeval op de site en daar ben ik heel blij om!! Dit “levensverhaal”heb je zó prachtig geschreven. Dank je wel en chapeau!!
    Groetjes, Gré Scholten.

  47. Gré. schreef:

    Wat een prachtig, ontroerend verhaal !! Je hebt het zó geschreven, dat de lezer bij je zit. Hij/zij zit ook te wachten tot Teekje weer tevoorschijn komt. Ik kwam bij toeval op de site terecht en daar ben ik heel blij om !
    Prachtig en indringend geschreven. Chapeau!!
    Groetjes, Gré Scholten.

  48. Gré Scholten schreef:

    Oooh, wat een prachtig,ontroerend verhaal. Zó mooi geschreven. Je zit als lezer ook te wachten tot Teekje weer tevoorschijn komt. Als haar pootje er los bij hangt, hoop je van harte dat het weer geneest.Je wordt er zó intens bij betrokken. Geweldig gedaan. Chapeau!!
    Groetjes, Gré Scholten.

  49. Gré Scholten schreef:

    Wat een prachtig, ontroerend verhaal. Ik zat gewoon naast je om te wachten op Teekje. Je hebt het zó geschreven dat je als lezer helemaal mee gaat in haar korte levensgeschiedenis. Het heeft echt indruk gemaakt op me. Dank daarvoor en chapeau!!
    Groeten,
    Gré Scholten.

  50. Roeselien, wat een ontroerend verhaal en prachtige foto’s.
    Groeten, Michel van der Feer

  51. Peter S schreef:

    Op 21 Maart is Moertje overleden heb ik uit betrouwbare bron vernomen. Deze meest gefotografeerde vos is een jaar of 12 geworden en was zeer bekend. De laatste maanden kon je aan haar zien dat het einde in zicht was……..

    vr.gr.
    Peter S.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s